Bir memleket varmış, adı Monomotapa, Iki gerçek dost yaşarmış orda.

Birinin malı ötekinin malı gibiymis; Anlaşılan o memlekette dostluk,
bizimkinden baska türlüymüş. Bir gece Monomotapa'da herkes dalmış derin uykulara.
Orada güneş battı mı, fırsat bu fırsat, uykunun tadını çıkarırmış millet. Gece yarısı bizim dostlardan biri, firlamış yatağından birdenbire doğru dostunun evine.

Uyandırmış hizmetçileri,tatlı uykularından. Dostu yukarıdan duymuş sesini, hemen kapTığı gibi kılıcını, kesesini, koşmuş dostunun yanına:

* Hayrola, demiş soluk soluga. Sen kolay, kolay uyandırmazın kimseyi, uyku yu da seversin üstelik. Kumarda kaybettiysen, al şu keseyi. Evini
bastilarsa, işte ben ve kılıcım ; haydi gidip haklarından gelelim. Yalnız yatamaz mı oldun yoksa, benim güzel cariyeyi al git,öyleyse.

*Yok a canım, demiş dostu; Ne o, ne de bu. Rüyamda biraz düşünceli gördüm seni, sakin başı dertte olmasın deyip kostum; kusura bakma dostum.
Alıntıdır.
Hangisi daha dostmuş, okuyucu? Üstünde düşünmeye değer bu soru.

Gerçek bir dostu olmak ne güzel bir şey! Derdini açmani beklemez bile, Kendi bulup söylemek ister: Belki sen çekinirsin diye. Sevdigi insanın üzerine titrer.

Bir dişten, bir hiçten nem kapar

Sevgili arif Dünyalara değecek bir iki dost en büyük sermayesidir insanın.
Ne yazık ki günümüzde bu çıkar çatışmalarının arasında gerçek dostluklar kurmak iyice zorlaştı.